Tak jak we wszystkich księgach Pisma Świętego można odnajdywać teksty, które odnoszą się do rodziny tak również jest w psalmach i tekstach prorockich. Teksty prorockie Starego Testamentu obok interpretacji wydarzeń historycznych z punktu widzenia Boga wypowiedzianych ustami męża Bożego jakim jest prorok, są bardzo często zapowiedzią wydarzeń, które wypełniły się i są opisane w Nowym Testamencie, dlatego badając dzisiaj te teksty nie sposób obdzielić ich od tego, co zapowiadały to jest od osoby Jezusa Chrystusa, którego zapowiadały. Tak przez wieki interpretowali je ludzie Kościoła.
Wiele tekstów prorockich posługuje się obrazami zaczerpniętymi z tych relacji, jakie powstają na łonie rodziny. Prorocy zapowiadają narodzenie się Mesjasza oraz wydarzenia z tym związane. Pan Bóg przez ich usta poucza o tym, czego oczekuje od swego ludu Izraela oraz daje zapowiedź związaną z całkowitym odkupieniem i pojednaniem ludzi wybranych przez siebie.
Starotestamentalni prorocy w swoich słowach rzucali światło na Boży plan i pierwotny zamysł Stwórcy względem rodziny. Izajasz, Jeremiasz, Ozeasz ukazują związek mężczyzny z kobietą jako symbol przymierza pomiędzy Bogiem a Jego ludem Izraelem. Co uwidacznia ponownie te wartości na których ma być oparta pierwotna jedność: miłość wzajemna, wierność, nierozerwalność. W taki sposób chcą oni scharakteryzować miłość Bożą do Izraela. Opisywane przez nich etapy oraz cierpienia związane z małżeńską miłością, są obrazami za pomocą, których Bóg ukazuje miłość do swego ludu.
Jest, zatem u proroków przywołane piękno miłości w jej wczesnym etapie zalecania się: „ Tak mówi PAN: Pamiętam o tobie, o twej młodzieńczej czułości, o narzeczeństwie pełnym miłości, Gdy szłaś za mną przez pustynię, Ziemię, której nikt nie obsiewa” (Jr 2, 2). Oczywiście słowa proroka możemy odnieść do wyprowadzenie Izraela z niewoli Egipskiej i wędrówki przez pustynię.
Izajasza ukazuje piękny dzień zaślubin, który jest pełen radości i porównuje go do przymierza zawartego pomiędzy Bogiem a Izraelem: Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój budowniczy poślubi ciebie. I jak pan młody cieszy się panną młodą. Tak twój Bóg będzie się cieszył tobą!” (Iz 63. 5).
Ozeasz relacje Boga z Izraelem przedstawia za pomocą pełnych żalu i grozy porównań przywodzących na myśl separację małżeńską: „Oskarżajcie swoją matkę, oskarżajcie, Bo nie jest już ona moją żoną, a Ja nie jestem jej mężem” (Oz 2, 4). Pełne żalu narzekanie Boga jest spowodowane niewiernością Izraela względem swego PANA, który tyle już dla niego zrobił. Następnie ten sam prorok zapowiada odnowienie więzi miłosnych pomierzy sobą a Izraelem znów posługując się słowami przywodzącymi na myśl relacje miłosne pomiędzy mężczyzną i kobietą słowami uwodzenia: ,Dlatego oto Ja zwabię ją i wyprowadzę na pustynię, by przemawiać do jej serca”(Oz 2, 16).
W podobnym tonie prorokuje Izajasza: „PAN cię wezwał jak kobietę opuszczona i przygnębioną, bo czy można porzucić żonę poślubioną w młodości ? mówi twój Bóg. Opuściłem cię na krótką chwilę, lecz znów przygarniam cię z wielką miłością W przystępie gniewu zakryłem na chwilę Moje oblicze przed tobą, Lecz w wiecznej łaskawości obdarzyłem cię miłością - mówi PAN twój odkupiciel”(Iz 54, 6-8).
Prorok Malachiasz przypomina tę pierwotną jedność obojga, w której i dla której zostali przez Boga stworzeni i dla której zostało uczynione małżeństwo: „Dlatego że, PAN jest świadkiem między tobą a żoną, która poślubiłeś w młodości i której byłeś niewierny. On jest twoją towarzyszką i z nią związałeś się przymierzem. Czyż nie On uczynił was jednością, udzielając ze swego ducha? A czego ta jedność pragnie? Potomstwa od Boga” (Ml 2, 14-15).
Tak jak przypominają to prorocy ta pierwotna jedność, dla której Bóg uczynił mężczyznę i kobietę jest dla Boga niezmiennie bardzo istotna. Wszelkiego rodzaju zdrady i odstępstwa od Bożego zamysłu budzą Boży gniew i upomnienie. Pan Bóg pragnie jedności mężczyzny i kobiety, pragnie dochowania przymierza. Upomina się ustami proroków o to, aby człowiek dochowywał przymierza, które zawarł z Bogiem, oraz dochowywał przymierza, jaki ludzie zawierają miedzy sobą w małżeństwie.
W odniesieniu do Jezusa Chrystusa. Prorocy również używali obrazów i przepowiedni związanych z życiem rodzinnym. Starotestamentalni prorocy przywodzili wydarzenia z życia patriarchów ojców narodu wybranego, oraz zapowiadali figury Nowego Testamentu i wydarzenia przyszłe. Spróbujmy na te teksty prorockie spojrzeć obecnie z perspektywy Nowego Testamentu, w którym są oni cytowani. Przypatrzmy się im w perspektywie wcielenia Jezusa Chrystusa oraz spróbujmy odnaleźć tę głębię Słowa, w której możemy odnaleźć obraz osób wchodzących w skład Świętej Rodziny i wydarzeń z nią związanych.
O tym pouczają nas miedzy innymi tzw. teksty refleksyjne, które występują w Ewangelii św. Mateusza pięć razy i są przywołaniem wypowiedzi proroków Starego Testamentu. Nas interesują te fragmenty które posługują się obrazami związanymi z rodziną. I tak w Księdze Izajasza czytamy: „A wszystko to się stało, aby się spełniło Słowo PANA przekazane przez proroka: Oto dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel” (Iz 7, 14). Te słowa są skierowane przez proroka Izajasza do króla, Judy Achaza, pomimo że odczytując ten tekst na sposób literalny nie koniecznie odnajdujemy w nim słowa mówiące o Najświętszej Maryi Pannie, do której odnosi je św. Mateusz, gdyż użyte tu słowo hebrajskie, almah nie oznacza dziewicy na określenie, której stosuje się słowo, hertulah, lecz młodą kobietę, dziewczynę, pannę, co jednak nie wyklucza dziewictwa. Nie jest łatwo zidentyfikować to, o kogo chodziło, kim jest ta młoda kobieta. A spośród wielu wyjaśnień można zaproponować żonę króla, być może żonę proroka Izajasza, albo symbolicznie Syjon lub Jerozolimę. Święty Mateusz w swojej ewangelii nieco zmienia brzmienie tego proroctwa jednoznacznie odnosząc je do narodzin Jezusa Chrystusa, pisze: „ Dlatego PAN sam da wam znak: Oto panna pocznie i porodzi syna i nada mu imię Emanuel”(Mt 1, 22- 23). To zdanie ewangelista, powołując się na proroka podaje nam jako słowo PANA i odnosi je do wydarzenia narodzenia Jezusa na dziewiczym łonie Świętej Rodziny z Najświętszej Maryi Panny. I tak odczytuje je Kościół. Maryja będzie zawsze matką pozostając dziewicą. Dziecię, które się narodzi to oczekiwany Mesjasz Syn Boży, Św. Józef w tej rodzinie będąc ojcem i archetypem ojcostwa nie będąc fizycznym ojcem swego dziecka.
W drugim rozdziale Ewangelii Św. Mateusza na zadane przez króla Heroda pytanie o to gdzie ma się narodzić Mesjasz odnajdujemy odpowiedz wyższych kapłanów oraz uczonych ludu: „W Betlejem Judzkim. Tak, bowiem zostało powiedziane przez proroka: A ty Betlejem, ziemio Judy, Wcale nie jesteś najmniejsze spośród wszystkim ziem Judy, Gdyż z ciebie wyjdzie wódz, Który będzie pasterzem Izrael, mojego ludu”(Mt 2, 5-6). Proroctwo Micheasza w Starym Testamencie brzmi nieco inaczej: „A ty Betlejem, Efrata Tak małe jesteś wśród judzkich osiedli. Z ciebie wyjdzie mi Ten, Który będzie władcą w Izraelu. Jego początki sięgają praczasu I dni wieczności” (Mi 5, 1). To proroctwo jest ogłoszeniem przyjścia dość tajemniczego i niejasnego króla mesjańskiego przynależącego do dynastii Dawidowej. Ten to król będzie pasterzował w imieniu samego PANA i będzie władcą i pokojem dla ludu. Oczywiście u św. Mateusza proroctwo to jednoznacznie odnosi się do Jezusa Chrystusa.
Kolejny fragment nawiązujący do słów proroka: „Tak spełniło się słowo przekazane przez proroków: Będą Go nazywać Nazarejczykiem”(Mt 2. 23). Jest to tekst związany z pochodzeniem. Każdy człowiek skądś pochodzi, posiada jakieś miejsce urodzenia. Podobnie i Mesjasz. W tym wymienionym tekście refleksyjnym ewangelista nawiązując do wydarzenia narodzin i pierwszych lat życia Jezusa Chrystusa oraz do okoliczności Jego narodzenia. Ukazuje nam miejsce na ziemi małą i mało znaczącą miejscowość w Izraelu i jest skompilowany w odniesieniu do Mesjasza i Jego życia na łonie Świętej Rodziny w Nazarecie. Ewangelista Mateusz nawiązuje do słów proroka Izajasza, które znajdują się w trzeciej zapowiedzi przyszłego idealnego króla. (Iz 11. 1 i nast).
Słowa proroka: „Tak spełniło się słowo PANA napisane przez proroka: Z Egiptu wezwałem mojego Syna” (Mt 2. 15). Jest kolejnym tekstem refleksyjnym, który nawiązuje tym razem do słów wypowiedzianych przez proroka, Ozeasza: „Umiłowałem Izraela, gdy był jeszcze dzieckiem, i z Egiptu wezwałem mojego Syna”(Oz 11, 1). Te słowa rozpoczynają 11 rozdział Księgi Ozeasza. Bóg ustami proroka wyraża swoją miłość do narodu izraelskiego porównując tę miłość do miłości małżeńskiej, głównie w rozdziale drugim tej Księgi. Bóg tak przemawia do swego ludu ustami proroka: „ I stanie się w owym dniu – wyrocznia PANA – że nazwie mnie Mój Mąż (…). Poślubię cię sobie na wieki, Poślubię cię sobie w sprawiedliwości i prawie, w dobroci i miłosierdziu. Poślubię cię sobie w wierności i poznasz PANA. I stanie się w owym dniu – wyrocznia PANA – Że odpowiem na wezwanie niebios, A one odpowiedzą na wezwanie ziemi”(Oz 2, 16, 22-23). O ile w tych słowach Bóg ponownie swoją miłość do Izraela wyraża za pomocą słów porównanych do miłości małżeńskiej to w rozdziale 11 tej samej księgi Bóg swą miłość wyraża przy pomocy obrazu miłości Ojca do Syna, wręcz za pomocą uczuć macierzyńskich. Uczucia te w żywy sposób przywodzą na myśl rodzące i rozwijające się barwy tych uczuć, które mogą zaistnieć tylko w środowisku rodzinnym. Ojciec, który serdecznie kocha swojego Syna karmi go, uczy go chodzić, pieści na rękach, całuje, przytula. W ten sposób Pan Bóg opowiada nam o swojej miłości, jaką odczuwał do Izraela. Autor nawiązuje do tych najgłębszych uczuć miłości i czułości Boga odnośnie do swego syna Jezusa Chrystusa i do Izraela. PAN, kiedy wyprowadzał Izraela z ziemi Egipskiej i podczas wędrówki przez pustynię, tak ukochał swój lud, że uwalnia go z niewoli i prowadzi do ziemi obiecanej, jest to symboliczny obraz przejścia od śmierci do życia.
Św. Mateusz przywołując Wyjście z Egiptu to jest podstawowy fakt z historii Izraela i zastosowuje go do Jezusa. Porównując oba teksty możemy dojść do wniosku, że św. Mateusz ukazuje te dwa wydarzenia Wyjście z Egiptu i Ucieczkę do Egiptu jako wydarzenia analogiczne i analogiczne relacje pomiędzy Izraelem i Synem Bożym Jezusem Chrystusem. Jezus Chrystus osobiście w swoim życiu przeżywa ponownie wydarzenia z historii Izraela.
Te właśnie przykłady ukazują nam relacje, jakie Bóg nawiązuje ze swoim ludem jako relacje, których obrazem są relacje małżeńskie a jedność małżeńska opierająca się na miłości jest obrazem tej jedności, jaką Bóg zaplanował dla Siebie i poślubionej sobie małżonki, jaką był Izrael i jaką jest Jego Kościół, w którym fundamentalnym przykazaniem jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. Nie sposób już oddzielić osoby Jezusa Chrystusa - Głowy Kościoła od tych głębokich relacji w które On stając się człowiekiem wkroczył.
Następnie proroctwo – tekst refleksyjny u Św. Mateusza, to słowa nawiązujące do przepowiedni proroka Jeremiasza : „Tak spełniły się słowa przekazane przez proroka Jeremiasza: W Rama usłyszano krzyk, Płacz i wieli lament. Rachel opłakuje swoje dzieci I nie chce, by ją pocieszono, bo ich już nie ma.”(Mt 2, 17). To zacytowane proroctwo jest zapowiedzią grozy i płaczu: w Księdze Jeremiasza brzmi ono w ten sposób: „Tak mówi PAN: W Rama słychać głos skargi – gorzki płacz. To Rachela opłakuje synów, Nie daje się pocieszyć po stracie swych dzieci”(Jr 31, 15). Teks ten znajduje się w samym sercu Księgi Jeremiasza, nazwaną Księgą Pociech Izraela lub Księga Pocieszenia albo jak nazywa ją Biblia częstochowska: Zapowiedź pomyślności. I w odróżnieniu do innych tekstów tej księgi, rozdział ten jest napełniony nadzieją. Zadaniem zawartych w nim proroctw jest podniesienie na duchu wygnańców. Jeremiasz wygnanie do ziemi babilońskiej ukazuje nie jako karę za grzechy, lecz jako część planu zbawczego PANA. Naród na obcej ziemi jest poddany próbie i ma się oczyścić z grzechu bałwochwalstwa. Gorzki płacz niedającej się pocieszyć matki po stracie umiłowanych dzieci poddaje w wątpliwość kwestię jakiejkolwiek nadziei na przyszłość. Jest odwołaniem się do głębokich uczuć macierzyńskich. Ból matki po stracie swego dziecka jest bardzo głęboki dosięga serca, bo z pod serca wychodzi dziecko i pod sercem matki rozwija się w pierwszej najbardziej bezbronnej fazie swego rozwoju. Rachela to jedna z czterech matron Izraela, ukochana małżonka Jakuba i matka narodu izraelskiego. Według tradycji Rachela opłakiwała swoją niepłodność: „Mówiła do Jakuba: Daj mi dzieci, bo inaczej umrę.(Rdz 30, 1b)” Bóg ulitował się nad nią i w końcu mogła wydać na świat synów Józefa i Beniamina. Przy porodzie Beniamina Rachela umarła. Grób Rachela znajduje się w pobliżu miejscowości Rama.
Jeremiasz w napisanej księdze przekształcił tradycję Księgi Rodzaju i ukazuje Rachela opłakującą swoje dzieci uprowadzone przez Nabuchodonozora do Babilonii, śmierć symbolizuje tu wygnanie. Pocieszenie Jeremiasza polega na tym, że PAN usłyszy płacz Racheli i przywróci jej dzieci to znaczy pozwoli wygnańcom wrócić do ojczyzny.
Tekst św. Mateusza nie odpowiada dokładnie treści, jaka jest zapisana w księdze Jeremiasza. Św. Mateusz połączył wersety z Księgi Rodzaju i tekst Jeremiasza, oba teksty mówią o Racheli i stosuje je w odniesieniu do życia Jezusa.
Anioł Boży we śnie powiadamia św. Józefa o konieczności ucieczki przed niebezpieczeństwem do Egiptu. Dzięki interwencji św. Józefa, Jezus został uratowany z rzezi, jaką przeprowadził Herod w Betlejem i okolicy. Ewangelista łącząc te wydarzenia chce ukazać relacje, jakie zachodzą pomiędzy ucieczka Syna Bożego do Egiptu, z uprowadzeniem Izraelitów do Babilonii i innym wydarzeniem, jakim było prześladowanie Izraelitów w Egipcie, kiedy faraon kazał zabijać wszystkich izraelskich chłopców. Niewinne dzieci u Mateusza mają przypominać Egipt, Betlejem to symboliczny grób Racheli, której płacz dochodzi z grobu z powodu nowego prześladowania. Teraz jej płacz symbolizuje płacz matek betlejemskich.
Dzięki powiązaniom i intertekstowości Starego i Nowego Testamentu możemy u proroków odnaleźć teksty odnoszące się do relacji rodzinnych i do wydarzeń w których brała udział Święta Rodzina. Chociaż odczytywanie tekstów starotestamentalnych proroków nie jest sprawą łatwą, to przytoczone tutaj ich słowa w pośredni lub bezpośredni sposób nawiązują do wydarzeń rozgrywających się na łonie rodziny.
W przedstawionych przykładach wyłania się również symboliczna obecność Świętej Rodziny, do której ewangelista Mateusz odnosi teksty proroków Starego Testamentu.
Widzimy, zatem konsekwentnie miłość Boga do ludzi ukazywaną za pomocą symboliki i obrazów odnoszących się do miłości rodzinnej i małżeńskiej, co więcej przepowiednie proroków odnoszące się do Syna Bożego są ukazywane również za pomocą takich obrazów. Możemy zatem kolejny raz zauważyć jak bardzo wymowne i pełne znaczenia jest życie rodzinne wszelkiego rodzaju uczucia które na jego łonie się rodzą są bardzo bogate w emocje i treść i jednocześnie czytelne i zrozumiałe dla każdego człowieka i właśnie za pomocą tych obrazów i zdarzeń Bóg do nas przemawia.
Przechodząc z kolei do Księgi Psalmów odnajdujemy tam psalm, który najbardziej odnosi się do tematyki rodziny, ponieważ wychwala szczęście życia rodzinnego jest to Psalm 128. Poucza on o trzech cechach szczęścia. Na pierwszym miejscu jako źródło szczęścia psalm podaje bojaźń Bożą, to jest prawdziwa cześć polegająca na zachowywaniu przykazań Bożych. Do konkretnych oznak Bożego błogosławieństwa psalmista zalicza liczne potomstwo i pomyślność materialną. Jak podaje komentarz do tego psalmu w Biblii częstochowskiej psalm mógł służyć jako formuła błogosławieństwa dla narzeczonych oraz nowożeńców którzy przybywali z pielgrzymką do Jerozolimy. Obiecane w tym psalmie dobra dla tych, którzy oddają cześć PANU są bardzo istotne są to zgoda w rodzinie, pokój w narodzie, Porównanie małżonki do winnego szczepu: „Twoja małżonka jak płodna winorośl w zaciszu twego domostwa”(Ps 128, 3). Przywodzi na myśl głębszy sens alegorii Pana Jezusa: „Ja jestem prawdziwym krzewem winorośli, mój Ojciec zaś jest hodowcą winnej latorośli”(J 15, 1). Pan Jezus ukazuje nam Kościół jako jedyne zawsze płodne drzewo, jego latorośle to wierni. Psalm ten, choć na początku był kierowany do małżonków w wymiarze duchowym jest zapowiedzią oblubieńczej miłości Chrystusa do Kościoła Jego Mistycznego ciała. Możemy ponownie dostrzec tu troskę Boga o jedność opartą na poszanowaniu prawa Bożego i miłości. Nagrodą za wierność Bogu jest dobro i szczęście życia rodzinnego przejawiające się szczęśliwej płodnej rodzinie opartej na wzajemnej miłości i szacunku małżonków.
Uczucia zażyłości pomiędzy matką a dzieckiem ukazuje nam psalmista w bardzo pięknych i wymownych słowach Psalmu 131 w wersecie drugim:„ I oto jestem spokojny. Ucichłem jak niemowlę nakarmione przez matkę. Jestem jak nakarmione niemowlę”(Ps 131, 2). I tutaj również uczucia i więzi, jakie są pomiędzy matką a małym dzieckiem psalmista ukazuje nam jako przykład i wzór bezpieczeństwa, pokoju, ukojenia relacji Boga z człowiekiem. Przejawem Bożego błogosławieństwa i zapłatą za prawe życie, zgodne z przykazaniami Boga są dzieci: „ Oto dzieci są darem PANA, o owoc łona zapłatą”(Ps 127, 3). Bóg jest ukazany tutaj jako źródło pokoju i płodności.
W Psałterzu można wyodrębnić tzw. „Psalmy mesjańskie”. Zaliczane są do grupy psalmów królewskich gdyż albo o królu mówią albo tez są przez króla wypowiedziane. Można przytoczyć w tym miejscu następującą typologię tych psalmów: Psalmy intronizacyjne ( Ps 2; 72; 110), modlitwy króla ( Ps 18; 32; 51), modlitwy za króla (Ps 152), śpiewy przypisywane królowi ( Ps 51).
Psalm 2 posiada uprzywilejowaną pozycję znajduje się na początku Psałterza. Jest to psalm intronizacyjny i porusza temat Bożego synostwa króla. Ten psalm bywał używany podczas ceremonii intronizacyjnych. Bóg przyjmuje monarchę jako swego syna i w ten sposób nadaje jego władzy swój mandat. I znowu mamy odniesienie do relacji rodzinnych: ojciec – syn. W tym psalmie Bóg Jahwe ogłasza swój dekret nowy monarcha jest synem Bożym i staje się reprezentantem PANA. To znaczy sam król, syn Boży ma udział w Bożej obecności pośród swego ludu. Sam PAN objawi się za pośrednictwem człowieka specjalnie przez siebie wybranego. Obrazy i figury Starego Testamentu są zapowiedzią osób Nowego Testamentu. Spełniają się słowa tego psalmu w Świętej Rodzinie gdyż psalm ten w odniesieniu do Jezusa świadczy o Jego mesjańskim posłannictwie. To właśnie w Świętej Rodzinie na świat przychodzi Syn Boży w prawdziwej rodzinie królewskiej wywodzącej się z linii Dawida. W Ewangelii Bóg następnie jeszcze, czterokrotnie potwierdzi synostwo Boże Jezusa Chrystusa. W momencie chrztu w Jordanie, podczas przemienienia na Górze Tabor, na Krzyżu i w Zmartwychwstaniu oraz podczas Wniebowstąpienia. Jezus jest, więc prawdziwym Synem Bożym Królem namaszczonym przez samego Ducha Świętego.
Zarówno Stary Testament jak i Nowy jest przepełniony odniesieniami przywodzącymi relacje rodzinne. Bóg jest ojcem jak pouczy nas o tym Jezus Chrystus a tytuł Syn jest bardzo głębokim i wymownym określeniem Jezusa Chrystusa. Biblia, zarówno Stary jak i Nowy Testament są przepełnione obrazami zaczerpniętymi z życia rodzinnego i do życia rodzinnego się odnoszącymi. Bóg tymi obrazami przemawia do człowieka.
Uprzywilejowane miejsce w lekturze teologicznej męki Jezusa na Krzyżu zajmuje werset w psalmu 22: „Boże mój Boże mój czemuś mnie opuścił?” (Ps 22, 2). Chrystus na Krzyżu nie tylko identyfikuje się z bólem i cierpieniem, ale zamienia się w sługę Jahwe jedynego, który jest zdolny wziąć na siebie całe cierpienie ludzkości. W wersecie dziesiątym tego psalmu, kiedy sytuacja jest beznadziejna i nadchodzi moment śmierci modlący przywołuje postać swojej matki i dzień swoich narodzin. Znowu nawiązanie do rodziny. Modlący się przywołuje uczucia obrony, miłości, ciszy, bezpieczeństwa. W momencie śmierci na Krzyżu Jezusowi towarzyszy Jego matka. Maryja nie jest tu sama, towarzyszy jej siostra Maria Kleofasa, Maria Magdalena i Jan, umiłowany uczeń Jezusa, ale brakuje św. Józefa, który już zmarł. Odczytując Ewangelię św. Łukasza zauważamy, że Józef i Maryja żyli ściśle zjednoczeni we wszystkich okolicznościach życia Świętej Rodziny w Nazarecie. Uczestniczyli razem we wszystkich istotnych opisanych w Ewangelii wydarzeniach z życia Pan Jezusa. W narodzeniu, obrzezaniu, przedstawieniu w świątyni, spotkaniu z uczonymi w prawie, powrocie do Nazaretu. W trakcie tych wydarzeń prześwieca jedność Świętej Rodziny. Pomimo jednak tej wspólnoty życia Ewangelie dzieciństwa podkreślają też różnice pomiędzy Maryją i Józefem w historii zbawienia. Maryja stanowi jedno z Jezusem w Jego misterium, św. Józef został nieco później wezwany do uczestnictwa w tym misterium, aby je zaakceptował w duchu. Tylko Maryja uczestniczy w cierpieniu z powodu zbawczej śmierci swego Syna, proroctwo wypowiedziane ustami Symeona jest skierowane tylko, do Maryi. Ona posiada też świadectwo odnośnie wydarzeń z okresu dzieciństwa, które sprawiają ze pilnie zachowywała te wydarzenia w pamięci, aby je następnie przekazać.
Kolejny psalm 45 jest utworem, który opiewa zaślubiny króla, którego za pomocą tradycji identyfikujemy z Mesjaszem. Możemy zadać następujące pytanie: Kogo Mesjasz poślubia, o jakie zaślubiny tutaj chodzi? Odpowiedzi są różne, PAN poślubia swój lud, Jahwe, Kościół, Matkę Bożą Maryję albo dusze wierzących. W tym Psalmie obrazowo ukazana jest Matka Boża jako królowa gebirah. Jej królewskie funkcje przedstawił anioł Dziewicy Maryi w momencie zwiastowania, kiedy zaprosił ją by została matką króla mesjańskiego. To wydarzenie zostało zapisane w Ewangelii św. Łukasza w słowach: „Nie bój się, Maryjo, bo Bóg cię obdarzył łaską. Oto poczniesz i urodzisz syna i nadasz mi imię Jezus. Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego a Pan Bóg da Mu tron Jego ojca Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego królestwo nie będzie miało końca”(Łk 1, 30a-33). Słowa Anioła są pełne oddźwięków starotestamentalnych, wśród nich zaś Psalm, 45 zajmuje miejsce bardzo wymowne. Tradycja chrześcijańska, zwłaszcza liturgiczna przekształciła go w pieśń ku czci Maryi Matki Mesjasza.
Wszystkie te utwory bardzo wymownie i głęboko sięgają do uczuć związanych z miłością jak rozwija się w rodzinie. W jakimś sensie odnoszą się również do Świętej Rodziny z Nazaretu, która jest rodziną szczególną. Jej obecność można dostrzec choćby w formie profetycznej. W Księdze Psalmów szczególnie w psalmach mesjańskich. Relacje rodzinne w tych utworach nabierają również takiego zabarwienia, że można mówić relacjach w rodzinie królewskiej, jaką Święta Rodzina w istocie swojej jest. Wyniesienie osób, uczuć i relacji w świętych tekstach do bardzo wysokiej godności, jak najbardziej odnoszą się do osób Świętej Rodziny. Prawdziwym królem jest Jezus, jego Matką Maryja Królową, św. Józef jest potomkiem królewskiego rodu Dawida.
I jeszcze jedna refleksja. Bardzo trudno jest podzielać teksty Starego Testamentu od Nowego Testamentu gdyż jedne są zapowiedzią drugich. Pisma prorockie i psalmy w bardzo wielu miejscach zapowiadają Jezusa Chrystusa a On swoim życiem wypełnia je. Dlatego analiza tych tekstów, aby była pełniejsza powinna być prowadzona z perspektywy osoby Jezusa Chrystusa, który przyszedł na świat i wychowywał się właśnie w Świętej Rodzinie z Nazaretu.
Te wszystkie wydarzenia zbawcze rozgrywające się w historii Izraela bardzo wyrażanie przeplatane są relacjami i uczuciami zrodzonymi w ludzkim sercu na łonie rodziny To w rodzinie decydują się przyszłe losu poszczególnych ludzi i całego narodu. Co więcej to właśnie w rodzinie rozgrywa się i dojrzewa wydarzenie zbawcze jakim jest przymierze Boga z człowiekiem. Rozpoczyna się od prarodziców Adama i Ewy, poprzez kolejne wymienione w Pięcioksięgu rodziny patriarchów aż do Świętej Rodziny – szczególnej rodziny królewskiej, na łonie, której na świat przychodzi i zostaje wychowany Syn Boży – Jezus Chrystus. A z tego szczytu dalej rozlewają się do każdej rodziny szczególnie tej sakramentalnej oraz całego Kościoła, który jest jedną wielką rodziną Bożą w Jezusie Chrystusie.
